Hardrijvereniging Den Haag - Westland (HVHW) - Clubblad Record

Voor Bart Veldkamp is het waarschijnlijk zijn laatste, voor Niels Kerstholt is het de eerste keer. De 22-jarige HVHW-shorttracker behaalde in november 2005 zijn startbewijs voor de Olympische Spelen in Turijn. Tijdens de laatste voorbereidingen in Oberstdorf vertelt Niels dat hij leeghoofdig, dom aan het trainen is voor de Spelen. Tijdens het interview was van deze ‘leeghoofdigheid’ niets te merken.

Hoe ziet jouw carrière eruit?
,,Net als elke Nederlander ben ik begonnen met langebaan schaatsen. Ik begon toen ik een jaar of drie was. Elke week ging ik naar de ijsbaan, was niet fanatiek en vond het niet boeiend. Toen ik een jaar of 15 was wilde ik stoppen. Iemand zei tegen me dat ik eens shorttrack moest proberen want dat is veel spannender. Meteen bij de eerst shorttracktraining voelde ik de G-krachten in de bochten. Die beleving! Daar kikte ik op. Het werd een verslaving en ik ben nog verslaafd. Elke keer als je met de hand op het ijs nog schuiner gaat dan dat je ooit hebt gegaan, is geweldig.’’

Je traint en woont in Utrecht en bent lid van HVHW. Hoe zit dat?
,,Ik heb wel bij HVHW getraind hoor. Maar de hele voorgeschiedenis zal ik je vertellen: Ik ben begonnen met shorttrack bij SVU in Utrecht, daarna ging ik naar Amsterdam. Daar hoorde ik van een commercieel team met Knut Alsemgeest en David den Braver. Dat was het Peak Skate team. Ik zat toen net niet in de kernploeg maar wilde wel professioneel trainen en heb me toen aangesloten bij die club. Het eerste jaar trainde Penelope di Lella ons, en het tweede jaar Wim den Elsen. We trainden toen vaak in Zuid-Holland, op de Uithof en in Zoetermeer en ik had het prima naar de zin met de HVHW-ers. Toen het Peak Skate team stopte ben ik lid geworden van HVHW. En daar ben ik lekker gebleven.’’

Moet alles wijken voor je carrière?
,,Schaatsen gaat voor alles. Voor studie, voor vriendinnen, voor alles. Ik studeer wel, ik doe een HBO-studie commerciële economie aan de Randstad Topsport Academie. Met deze opleiding kan ik trainen wanneer ik wil, en daarna gewoon weer verder gaan met de studie. Als topsporter stippel je een weg uit die je wil bereiken. Ik heb korte termijn en lange termijn doelen. Op lange termijn wil ik gewoon tussen de jongens als Hyun Soo Ahn en Apolo Ohno rijden. Nu ik in de kernploeg zit, krijg ik de kans om de lange termijn doelen te behalen.’’

Hoe vind je het in de kernploeg?
,,Ik zit nu voor het tweede jaar in de kernploeg. We trainen samen met de beste van Nederland, lekker samen met Cees Juffermans. Ik trek me enorm op aan Cees en kan veel van hem leren. Bij de kernploeg hebben we de meest professionele begeleiding die in Nederland op shorttrackgebied te vinden is. Het gaat goed en bevalt met prima. We hebben niet zulke uitgebreide begeleiding als bij de grote landen als Canada en Amerika, waar een team van zes, zeven man om een rijder heen staat. Met de middelen die er zijn, behalen wij het hoogst mogelijke. Wel hebben we eens een ‘dure’ buitenlandse trainer gehad maar ik ben daar zelf geen voorstander van. Als deze persoon weg is val je weer terug in het oude straatje. Ik zie liever eigen, Nederlandse, mensen die goede resultaten bereiken (kennis opbouwen) en die we kunnen vasthouden. Het hoeft helemaal niet duur te zijn om tijdelijk kennis ‘in te kopen’. Zo kunnen we veel leren op het gebied van inspanningfysiologie uit de langebaan. De basis voor de snelheid heb ik van Wim den Elsen geleerd. Het rijtje ’hangen–vallen–strekken–plaatsen’ en K5 (ene been naar achteren terugzwaaien na de afzet) zal ik nooit vergeten. Ik groei nog altijd en ben het laatste trainingskamp weer sneller geweest dan voorheen.’’

Verwacht je nog veel harder te kunnen?
,,Jazeker, twee weken voor de Spelen reed ik harder dan ooit: voordat ik het wist kwam de volgende bocht, dat was een lekker gevoel. Ik rijd nu acht-zeven, soms acht-zes per ronde. Ik merk dat ik elke week sneller ga en heb nog veel verbeterpunten. Als topsporter wil ik verbeteren op allerlei gebied: medisch, fysisiek, technisch, tactisch en verbeteren van het materiaal. Ik ben pas twee maanden in staat om mijn eigen ijzers te krommen.’’ Krommen? ,,Niet alleen de onderkant van het ijzer is rond, dat is de ronding. Ook de buis en het ijzer zelf is met de bocht mee gebogen, dat noemen we de kromming.’’

Wat ging er door je heen toen je zeker was van de Spelen?
,,Het was zeker geen jongensdroom die uitkwam. Het was voor mij een bevestiging dat ik weer een stap dichterbij de top ben. Ik ben een sporter die niet snel tevreden is. Ik ga natuurlijk om te winnen maar als ik realistisch ben stel ik nu nog niets voor. Er zijn veel rijders die sterker zijn en daar zit ik nog niet bij. Ik weet dat ik kwartfinales kan rijden. Als ik dat haal ben ik zekere mate tevreden, dan rijd ik bij de laatste zestien. Ik ga in elk geval weer op het hoogste niveau wedstrijdervaring opdoen en het jaar kan al niet meer stuk hoor. Maar je weet maar nooit. Shorttrack is een tactisch spel, de snelste hoeft niet altijd te winnen. Soms wordt gezegd dat shorttrack oneerlijk is omdat de snelste niet altijd wint. Voor mij maakt dat shorttrack zo leuk. Je moet slim, snel, handig en tactisch goed zijn en je moet geluk hebben.’’

Niels, we wensen je heel veel succes bij je eerste Olympische Spelen.

Mogen we je na Turijn nog een keer interviewen?
,,Ja hoor.’’

Hoe heb je je eerste Olympische Spelen ervaren?
,,Het Olympisch dorp was nog steeds niet af. Ons oranje huis van 6 verdiepingen had allemaal kleine kamertjes. Ik wist niet of ik daar alle zooi in kwijt kon die ik had meegenomen. Het was in elk geval wel gezellig met alle sporters bij elkaar. De openingsceremonie was vooral veel wachten. Het was natuurlijk heel apart om zo iets groots mee te maken maar je ziet in zo’n stadion gewoon een stuk minder dan op televisie. Op maandag in de tweede week gingen de atleten die al klaar waren een dagje de bergen in om te skiën en vervolgens naar het bobsleeën te kijken. Willem Alexander kwam even stoer vertellen dat ie zijn eerste bewakingsteam gelost had op de ski’s en wij moesten daar allemaal achteraan. Heerlijk zo’n dagje genieten. De dinsdag daarna ben ik voor het eerst echt uitgeweest in het Holland Heineken Huis. Stefan Groothuis en ik dronken hier ons eerste bier. Die donderdag hadden we een dagje geen ijs en ben ik naar de Nike Store geweest. Daar lag ALWEER een tas met een jas, zonnebril, ski jack enz voor ons klaar omdat wij in Nike-pakken rijden. Als je naar de spelen gaat hoef je je niet druk te maken om de cadeautjes want die krijg je genoeg.

Het laatste feest was de Sluitingsceremonie. Ricky Martin trad op en het was een groot feest maar ik had alleen maar oog voor het grote vuurwerk dat achter het stadion werd afgestoken. Daarna was er feest in het dorp, maar eerst moest ik een paar goede ‘Nederlandse voor buitenlandse kleding ruiltjes’ doen. Ik heb met japanners, koreanen, duitsers en canadesen staan dansen op hollandse housemuziek. De volgende ochtend zouden we om 7 uur vertrekken en zou het allemaal afgelopen zijn, helaas. Kortom: het waren 2 prachtige weken.’’

En hoe vond je je races gaan?
,, Zondag was onze eerste wedstrijd: de 1500 meter. Ik had mezelf voorgenomen om alleen maar van alles te genieten en liep met een ‘big smile’ rond. Die had ik dus al binnen! De wedstrijd zelf liep ook lekker soepel en ik schrok er van hoe ontspannen ik kon blijven rijden, waar andere rijders, zoals Satoru Terao die ik toch wel als wereldtopper zie, kapot gingen. Dat kwam natuurlijk deels door mijn mentale gesteldheid, ik genoot, en aan de andere kant omdat ik me fit voelde. In de B finale reed ik alleen tactisch niet sterk en eindigde ik als 5e. Ik reed te langzaam op kop zodat ze er met 3 ronden te gaan allemaal tegelijk voorbij gingen. Ik kon wel mee met de snelheid maar ik zat er niet meer tussen. Toch was ik wel tevreden want ik had mijn doel, laten zien dat ik tussen de wereldtoppers kan eindigen, wel gehaald. Ik vierde een klein feestje.

Woensdag: de 1000 meter. Weer heb ik me rustig voorbereid en probeerde ik te genieten van een vol Palavela maar het lukt me minder goed. Ik reed naar mijn idee minder ontspannen dan zondag en maakte ook nog eens een niet perfecte inhaalactie waar ik later voor gediskwalificeerd zou worden. Super balen dat ik klaar was en zaterdag de kwartfinales niet kon rijden. Ik vond mijn diskwalificatie net als veel anderen ook een onterechte beslissing want de Rus die de dupe zou zijn van mijn inhaalactie was wel heel erg op zoek naar een diskwalificatie en ik zat er toch ‘krap’ voor. Dat kon je op tv ook duidelijk terugzien. Maar van zeuren over scheidsrechters wordt je gewoon niet beter en je maakt je sport belachelijk. Volgende keer gewoon maar iets beter inhalen om niet meer afhankelijk van scheidsrechters te zijn. Donderdag werd ik wakker met toch een tevreden gevoel, ik heb toch laten zien waar ik toe in staat ben, ik moet gewoon nog een stuk beter worden.’’